Jak dobrać trasę przejazdu do posiadanego roweru?

Wielu rowerzystów planuje trasy tak, jakby każdy rower był w stanie poradzić sobie w każdych warunkach. To wygodne założenie, ale w praktyce prowadzi do frustracji, niepotrzebnego zmęczenia i szybszego zużycia sprzętu. Rower nie jest neutralnym środkiem transportu – jego geometria, opony i przełożenia bezpośrednio narzucają, gdzie będzie się czuł „u siebie”, a gdzie zacznie być problemem.

Szosa nie lubi kompromisów

Rower szosowy najlepiej działa na gładkim asfalcie. Długie, równe odcinki, ścieżki rowerowe o dobrej nawierzchni i drogi lokalne to jego naturalne środowisko. Wystarczy jednak kilka kilometrów po kostce brukowej albo dziurawej drodze, żeby komfort i prędkość gwałtownie spadły. Jeśli masz szosę, planuj trasy, które minimalizują zjazdy z asfaltu – nawet jeśli oznacza to niewielkie nadłożenie drogi.

MTB – nie tylko do lasu, ale też nie na wszystko

Rowery górskie są stworzone do nierówności, ale to nie znaczy, że każda trasa jest dla nich dobra. Leśne dukty, singletracki i kamieniste ścieżki to ich żywioł. Na długich, asfaltowych dojazdach będą jednak nieefektywne – szerokie opony i amortyzacja zjadają energię. Jeśli poruszasz się MTB po mieście lub po szosach, warto planować trasy tak, by maksymalnie wykorzystywać parki, drogi gruntowe i nieutwardzone skróty.

Uniwersalność z ograniczeniami

Rower gravel daje największą swobodę w doborze trasy, ale to nie znaczy, że można ignorować nawierzchnię. Szutry, drogi polne, gorszy asfalt i lekkie leśne trasy są dla niego idealne. Techniczny teren z kamieniami i korzeniami szybko ujawni brak amortyzacji i węższe opony, a długie, szybkie odcinki asfaltowe pokażą, że to nadal nie jest pełnoprawna szosa. Trasy dla gravela powinny być „mieszane”, a nie ekstremalne w żadną stronę.

Trekking i miasto – planuj pod komfort, nie pod skróty

Rowery trekkingowe i miejskie najlepiej sprawdzają się tam, gdzie ważna jest przewidywalność nawierzchni i wygoda. Asfalt, dobre ścieżki rowerowe i utwardzone drogi to naturalny wybór. Próby skracania tras przez błoto, piach czy leśne ścieżki często kończą się pchaniem roweru zamiast jazdy. Lepiej wybrać trasę o kilometr dłuższą, ale z równą nawierzchnią, niż walczyć z terenem, do którego ten typ roweru nie został zaprojektowany.

Trasa powinna pasować do sprzętu, nie odwrotnie

Najczęstszy błąd polega na planowaniu tras pod wyobrażenia, a nie pod realne możliwości roweru. Aplikacje typu Komoot czy Strava pokazują nawierzchnię, przewyższenia i rodzaj dróg – ignorowanie tych danych to proszenie się o kłopoty. Dobrze dobrana trasa sprawia, że rower pracuje w swoim naturalnym środowisku, a jazda staje się płynna i przewidywalna. Źle dobrana sprawi, że nawet dobry sprzęt zacznie irytować.